صعود به قله ۲۶۴۰ متری چت

روز پنجشنبه ۱۴/۲/۸۵ به اتفاق اعضاء گروه ساعت ۱۸:۰۰میدان امام قرار گذاشتیم تمام بچه ها راس ساعت مقرر حاضر شدند وهمه باهم سوار وسیله نقلیه مورد نظر شدیم وبه سمت سراب اسکان به راه افتادیم.به علت ترافیک ساعت ۱۹:۳۰ دقیقه به سراب اسکان رسیدیم وبعد از آماده کردن کوله ها به راه افتادیم، هوا داشت تاریک می شد،به راهمان ادامه دادیم بعد از ۲:۱۵دقیقه کوه پیمایی ساعت ۲۱:۱۵به پناهگاه رسیدیم استراحت کوتاهی کردیم و مشغول آماده کردن شام شدیم وحدودأ ساعت ۲۲:۰۰به اتفاق همه بچه ها شام را صرف کردیم، باران کمی شروع به باریدن کرد ،  ساعت ۰۱:۰۰ بامداد روز جمعه ۱۵/۲/۸۵ یک گروه کوه نوردی ۶ نفره وارد پناهگاه شدند آنها خیس وخسته بودند کمک کردیم تا هرچه سریع تر چادر هایشان را در کنار پناهگاه بر پا کنند .

به هر حال ساعت ۰۲:۰۰بامداد بود که خوابیدیم البته چون تعداد افراد زیاد بودوتعدادی هم ازده مهدی آباد آمده بودندوهیچ تجهیزاتی نداشتند دونفر از بچه ها بیرون از پناهگاه خوابیدند.

روز جمعه ساعت ۰۷:۰۰ صبح از خواب بیدار شده وپس از صرف صبحانه وآماده کردن وسایل لازم به سمت قله حرکت کردیم البته دونفر از بچه ها در پناهگاه ماندند وتصمیم بر این شد که همه از روی تیغه صعود کنند ولی به دلیل اینکه همه صندلی نداشتن قرار شد که دورشته طناب از بالا ثابت شودچهار نفر از بچه ها صعود کنند وسپس مابقی صعود نمایند.

در یک طرف تیغه مه سنگینی زیر پای ما ودر طرف دیگر هوا کاملأ صاف و آفتابی بود وهیچ خبری از مه وابر نبود. چون باد نسبتأ شدیدی می وزید تصمیم بر این شد که بدونه هیچ توقفی به پناهگاه برگردیم.

ساعت ۱۳:۳۰ دقیقه روی قله بودیم وبدون هیچ توقفی راهی پناهگاه شدیم ودر ساعت ۱۴:۳۰دقیقه به پناهگاه رسیدیم .بعد از استراحت وصرف ناهار ساعت ۱۶:۳۰به سمت پایین به راه افتادیم وساعت ۱۷:۰۰ به مینی بوس رسیدیم وبه اتفاق گروه به سمت اراک به راه افتادیم.

اعضاء گروه: مجید خلجی(سرپرست)- جمشید سپهری نیا- علی محمدی- علی قادری- حسین مرادی- محمد رضا مرادی- عرفان حاجیان- مهدی اهدی- محمود عباسی- مصطفی عابدی

پیمایش غار کهک قم

طبق برنامه از پیش تعین شده دانشگاه آزاد اسلامی واحد سماء قرار بر این بود که روز جمعه مورخه ۲۶/۸/۸۵ کلیه اعضاء تیم کوه نوردی به پیمایش غار کهک واقع در استان قم اعزام شوند.

با تلاش سرپرست محترم گروه  آقای خلجی وطبق هماهنگی های لازم توسط ایشان روز و ساعت دقیق حرکت مشخص شد وبه تمامی اعضاء گروه ابلاغ شد.

بنا بر این در روز جمعه مورخه ۲۶/۸/۸۵ ساعت۰۶:۳۰همگی اعضاءگروه در جلو درب دانشگاه قنات حاضر ومنتظر حرکت بودند.کلیه اعزاء با قرار دادن وسیله های خود درون مینی بوس سوار شده ودر ساعت ۰۷:۰۰صبح حرکت به سوی غار کهک آغاز شد.

ساعت حدودا ۰۹:۱۰ بود که به روستای کهک واقع در سی کیلومتری جنوب قم بعد از روستای لنگرود بود رسیدیم .به محض رسیدن به اتفاق صبحانه را خوردیم ودرساعت ۱۰:۰۰ضمن راهنمایی های لازم برای فرود وپیمایش توسط سرپرست محترم وبه امید خدا به راه افتادیم .پانزده دقیقه کوه پیمایی کردیم وبه دهانه ورودی غار رسیدیم که دهانه غار به صورت افقی روی زمین قرار داشت حدودا تا کف غار شش متر عمق داشت که برای رفتن داخل غار باید از طناب ووسیله های فرود استفاده میکردیم که وسیله ها توسط سرپرست محترم به کلیه بچه ها ی گروه داده شد به دلیل تنگ بودن دهانه ورودی غار می بایست بچه ها یکی یکی به سمت پایین فرود می آمدندودر داخل غار منتظر می ماندند تا همگی وارد شوند تا پیمایش آغاز شود .

تقریبا سی و پنج دقیقه طول کشید تا تمام گروه به پایین غار فرود آمدند وپیمایش آغاز شد.

غار دارای استلاکمیت ها , پیچ و خم هاوتالارهای بسیارزیبایی بود که ارتفاع غار در بعضی ازتالار ها ده متر وطول غار حدود سی صد و پنجاه متر بود ومسیر نیز با نخ رد زنی علامت گزاری شده بود. بری اینکه جاهای بیشتری را پیمایش کنیم مسیر رفت از یک سو ومسیر برگشت را از سوی دیگر انتخاب کردیم .پیمایش این غار سه ساعت به طول انجامید ودر ساعت ۱۳:۲۵پیمایش به پایان رسید وهمگی اعزاء گروه تک تک به خارج از غار حمایت شده وسپس به سمت وسیله نقلیه به راه افتادیم در ساعت ۱۳:۴۰سوار وسیله نقلیه شده ودر ساعت ۱۵:۰۰به اتفاق گروه نهار را خورده وبه سمت اراک حرکت کردیم که در ساعت ۱۸:۳۰همگی به حمد الله وبدون هیچ مشکلی به اراک رسیدیم .

سرپرست محترم آقای مجید خلجی  

اعضاء گروه : آقایان علی قادری - مصطفی فرهادی - مصطفی عابدی - محسن میرزایی – محمد آینه وند -  مهدی احدی – محمود عباسی – محمد جلالی – جمشید سپهری وآقای راننده محمد غلامی  

این گروه در سال ۸۴ آغاز به کار کرد که اولین برنامه خود را در این سال بر گزار کرد

تمامی برنامه های این گروه مستقل و جدا از گروه برادران می باشد

در ادامه با فعالیت ها و بر نامه های این گروه آشنا خواهید شد

بهمن

حركت اجسامي به شكل روان بر روي شيب هاي تند را بهمن گويند . بهمن يكي از پرخطر ترين حوادث موجود در كوهنوردي است . بهمن مي تواند به وسيله برف ، خاك، سنگ و... به وقوع بپيوندد .

اولين و بزركترين بهمن در پرو:

در 10 ژرانويه سال 1962 زلزله اي كه در منطقه كناري قله ي 6400 متري « هو آسكاران شمالي » آمد باعث شد بهمني مهيب با سرعتي معادل kmh 58  شانزده كيلومتر را بپيمايد و 4000 نفر را به كام مرگ بكشاند.

در اوايل ماه مي  1970 در همان منطقه بهمني به دليل زلزله ديگر اتفاق افتاد تا 20000 كشته بگيرد وبه  « يونگي» معروف شود.

* * *

اوايل مارس 1910  اولين بهمن ثبت شده در تاريخ آمريكا به وقوع پيوست .در اين بهمن دو قطار مسافر بري  دچار سانحه شدند اين حادثه در حوالي كوههاي « كاس كير » اتفاق افتاد.

انواع بهمن:

۱-بهمن پودری      خطرناک ترین نوع بهمن

۲-بهمن تخته ای

۳-بهمن آبکی

علل بهمن:

1-پر شيب بودن منطقه عبور. (+35 درجه)

2-بارش تازه برف بر روي لايه هاي قديمي.

3- امواج صدا كه به برف ها بر خورد مي كند.

4-غلطيدن تكه اي از برف بر روي ديگر نقاط.

5-برش بازوهاي بهمن توسط افراد.

براي عبور از مناطق بهمن گير چه بايد كرد؟

1-دكمه ها و زيپ هاي البسه خود را به خوبي  ببنديد.

2- از كلاه كولاك يا دهانه بند استفاده كنيد.(دستمال گردن)

3- به ميزان حد اقل پنجاه  متر نخي با رنگ تيره به خود متصل كنيد تا در صورت بر خورد با بهمن ديگران بتوانند شما را به راحتي پيدا كنند.(نخ بهمن)

4-در هنگام بهمن وسايل سنگين و خطرناك مثل كوله پشتي و كلنگ را از خود جدا كنيد.

5-بر روي بهمن به سمت پايين شنا كنيد.(سعي كنيد بر روي بهمن بمانيد)

6- اگر در زير بهمن گرفتار شديد به وسيله دستها راه تنفس خود را باز كنيد.

7-شيئ كوچك را در فضاي تنفس خود رها كنيد تا حالت قرار گرفتن خود را تشخيص دهيد.

8- بعد از تشخيص جهت به سمت بالا برفها را كنار بزنيد.

امداد كوهستان

مي دانيم اغلب اتفاقات كوه نوردي هنگام بازگشت رخ مي دهد . يك امدادگر كوهستان بايستي خود كوهنوردي با سطح كاري بالا باشد ،زيرا  در هنگام حادثه علاوه بر حفظ جان خود بايد مجروح(فرد آسيب ديده )را نيز كمك رساني كند.

خطرات كوهستان:

1-    سقوط

2-    بهمن

3-    ارتفاع زدگي

4-سرمازدگي

سقوط

سقوط يكي از خطرات مهمي است كه هميشه در كمين كوهنوردان است .بيشترين ميزان سقوط در فصولي كه برف و يخ در منطقه وجود دارد و كوهنوردان با آن ها در گيرند به وقوع مي پيوندد.

علل سقوط:

1-نامناسب بودن كفشها

2-نبود وسايل كافي براي حركت در شيب هاي تند

3-نداشتن تجربه كافي براي حركت بر روي يخ و برف

4-پر شيب بودن سطح فرود

راههاي جلوگيري از سقوط:

1-اگر بر روي برف و يخ حركت ميكنيد حتما از كرامپون و كلنگ استفاده نماييد

2-استفاده از طناب هاي ثابت الذامي مي باشد.

3-تمامي سطح كفش يا كرامپون خود را بر سطح زمين هموار كنيد .

4-زاويه قفسه سينه با  پاي جلوي خود را هماهنگ نگاه داريد .

5- به وسيله طناب خود را به ديگر هم نوردان متصل كنيد .

در هنگام سقوط چه بايد كرد؟

1-سعي كنيد با استفاده از كلنگ تعادل خود را حفظ كنيد.

2-دستها و قسمت بالا تنه خود را به سمت بال قرار دهيد و حدالامكان به شكم دراز بكشيد.

3-اگر سطح مورد نظر از برف هاي نرم و به اصطلاح پودري تشكيل شده بود با قسمت پهن كلنگ ترمز كنيد و اگر سطح برف به حالت يخ زدگي در آمده بود با نوك تيز كلنگ اين كار را انجام دهيد.

4- اگر دستكش نداشتيد با آرنج خود سرعت را كم كنيد.